یاد گرفته ام توی رابطه هام آدمها را آزاد بگذارم.
آدمها حق دارند تا یک جایی،تایک روزی بخواهندمان و بعد دیگر تمام...
هیچ وقت بیشتر از سه و نهایتاَ چهار بار به در بسته خانه شان نمی کوبم،در را باز نکنند می روم...
بهانه هایی مثل صدای در زدنت را نشنیدم،
خانه نبودم،برق قطع بود و چه و چه...
گاهی آدم را قانع نمی کند.
آدم های زندگی من آزادند تا هر زمان تا هر زمان که
می خواهند پشت در خانه شان ادای نبودن ها را در بیاورند...
همانقدر که من در دیگر گذر نکردن از آن کوچه آزادم.

شاید در نگاه نخست، خداحافظی کلامی ترسناک ، سخت و بیرحمانه باشد اما در زمانی نه چندان دور وقتی گیج و گنگ بدنبال دستهایی برای بوسیدن و چشم هایی برای نگریستن تمام شب را زیرو رو میکنی به یاد خواهی آورد تلخ ترین حادثه ها متعلق به کسانی ست که بی خداحافظی راهی میشوند و تو را با انبوهی از سوال های بی جواب تنها می گذارند .خداحافظی ها بخشی از زندگی اند همچون عشق ، دوست داشتن ، تنهایی و ترس . . ! کسی که با تمام قدرت می ایستد و به رغم تمام دلگرفتگی ها و خاطرات خوب و بد، به رابطه ای پایان میدهد تحمل این امر آسان تر از ارتباط بی پایان با آدمی ست که نقطه ای برای نبودن هایش نمی گذارد و تو را برای تمام عمر ،